آسانسور کششی چیست؟

آسانسور کششی آسانسوری است که حرکت آن بر اثر اصطکاک بین  سیم بکسل و شیار فلکه کشش،در هنگام چرخش آن ، توسط سیستم محرکه ( موتور آسانسور ) صورت می گیرد . بخاطر مزایای زیاد و از  همه مهمتر مقرون به صرفه بودن این سیستم ، آسانسور کششی  یکی از متداول ترین سیستم های اجرایی آسانسور در دنیا می باشد . نحوه کارکرد اینگونه آسانسورها بر اساس نیروی الکتروموتور و گیربکس می باشد که از طریق فلکه گیربکس ، توان مربوطه در امتداد قائم به کابین آسانسور اعمال کرده و حرکت کابین را به بالا یا پایین فراهم می نماید. همچنین در این سیستم کابین آسانسور به وسیله چندین رشته طناب های فولادی (سیم بکسل) به وزنه تعادل متصل بوده و سیستم تعلیق آسانسور را فراهم می نماید.

همان طور که در شکل زیر نیز مشخص است با چرخش فلکه گیربکس  –  کابین آسانسور و وزنه تعادل هر کدام در جهت مخالف هم  ، بالا و پایین می روند که این سیستم تعلیق آسانسور کششی می باشد . بدلیل حساسیت سیستم آسانسور های کششی ، می بایست هر ماه  توسط کارشناس فنی (سرویسکار) مورد بازرسی دقیق قرار گیرد.
سیستم آسانسور کششی در سرعتهای مختلف از ۵/. متر بر ثانیه تا سرعتهای بالاتر ساخته می شود . از نظر کنترل سرعت می توانیم سیستم آسانسور کششی را به انواع تک سرعته (AC1) – دو سرعته (AC2) و کنترل سرعت هوشمند (VVVF) تقسیم نماییم.

نیروی محرکه در این نوع آسانسورها از یک موتور الکتریکی که معمولاً در بالای چاه آسانسور و در محلی به نام موتورخانه نصب گردیده ، تأمین می‌شود . بر روی فلکه این موتور تعدادی کابل فولادی ( اصطلاحاً سیم بکسل) وجود دارد که از یک سمت به کابین آسانسور و از سمت دیگر به وزنه ‌های آسانسور که درون قابی فلزی به نام قاب وزنه قرار دارند، متصل است . جنس این وزنه‌ها معمولاً از چدن یا بتن است . وزن این وزنه‌ها به اندازه وزن کابین به علاوه نصف ظرفیت کابین است . وزن هر نفر در محاسبات مربوط به آسانسور ۷۵ کیلوگرم است . دلیل قرار دادن وزنه در  سیستم آسانسور کمک به بالا بردن آسانسور است در غیر اینصورت برای این کار  باید  موتورهای بسیار قوی با کیلووات  بالا استفاده کرد . پس با این کار توان موتور مورد استفاده کاهش می‌یابد . طبیعی است که این وزنه در پایین آمدن آسانسور مزاحمت ایجاد می‌کند ،  اما چون هر جسم بدون دخالت به پایین سقوط می‌کند پس استفاده از  وزنه مانعی بزرگی در حرکت آسانسور ایجاد نمی‌کند.

MRL – بدون موتورخانه

MRL حروف اول کلمات لاتین MACHINE ROOM LESS می باشد . در صنعت آسانسور این اصطلاح را در مورد آسانسورهای بدون موتورخانه بکار می برند. بیش از دو دهه از ظهور آسانسورهای ماشین روملس( Less= MRL)می گذرد. آسانسورهای روملس در ابتدای سال ۱۹۹۰ پا به عرصه صنعت آسانسور جهان گذاشتند . همانطوریکه از این نام استنباط می شود ، آنها نیازی به فضای موتورخانه بر روی پشت بام ندارند و عموما در ساختمان هایی که امکان استقرار موتورخانه  آسانسور در بالای چاه آسانسور وجود نداشته باشد یا حتی باعث برهم خوردن زیبایی طراحی بنای ساختمان گردد از آسانسورهای روملس استفاده می شود . بنابراین تمامی سیستم موتور و سیستم کنترل آسانسور در چاه آسانسور و در اورهد ( بالاسری ) چاه آسانسور نصب می گردد و با ورود این آسانسور به دنیای صنعت ساختمان دست معماران و طراحان ساختمانی را در طراحی یکپارچه و بدون سازه ای مزاحم بنام “موتورخانه آسانسور” باز گذاشت . این آسانسور جایگزین مناسبی بود برای آسانسورهای قدیمی و سنتی ، این آسانسورهای تازه وارد آنقدر جالب و جذاب بود که در همان اوایل حضور ، به آن “ارابه موسیقی” نام نهادند . باید توجه داشت که فناوری روز دنیا به سمت طراحی و نصب این نوع آسانسورها حرکت می نماید. طی گذشت سالیان متمادی از ابداع این آسانسورها، تولیدکنندگان همواره با شناسایی نقاط ضعف و غلبه بر آنها روزبروز بر کارایی و کیفیت این نوع آسانسورها افزوده اند با ظهور این آسانسور رقابت شدیدی بین شرکت های بزرگ آسانسوری جهان بوجود آمد و هر از چند گاهی نو آوری جدیدی وارد بازار آسانسور می شود.

 

آسانسور بدون موتورخانه یا همان ( ام – آر – ال ) از موتوری بسیار کوچک اما قدرتمند استفاده می کند و بجای اینکه مانند موتورگیربکس های قدیم و سنتی با یک شاسی فولادی سنگین پر حجم در موتورخانه آسانسور بر روی دال بتونی سقف چاه قرار بگیرد، این موتور کم حجم و کوچک و سبک آسانسور MRL به داخل چاه آسانسور منتقل شده و با یک شاسی مختصر در بالاترین نقطه چاه بر روی ریلهای آسانسور مستقر می شود و حداقل فضای ممکنه را اشغال می کند ، در حالیکه آسانسورهای سنتی معمولا یک اطاق ده الی دوازده متری ، برای نصب موتور گیربکس و تابلو و گاورنر لازم داشت . برای اینکه محل استقرار موتور گیربکس آماده شود ، در این اطاق  ۳*۴  باید در امتداد و بر روی چاه آسانسور سکویی به ارتفاع ۷۰ الی ۹۰ سانتیمتر ساخته می شد و بر فراز این سکو، پس از کفراژ بندی و قالب گذاری به ارتفاع بیست سانتیمتر بتون ریخته می شد، تا شرایط استقرار موتورگیربکس فراهم شود.  نصب آسانسورهای روملس توسط موتورهای بدون گیربکس (گیرلس) از نوع flat الزاما انجام می شود. علت استفاده از این نوع موتورها ابعاد کوچکتر ، وزن کمتر ، بازده و راندمان بالاتر و درنتیجه کارایی بالاتر این نوع موتورها می باشد. مهمترین نکته در طراحی این نوع آسانسورها این است که در هر حالت هنگامی که کابین در level بالاترین توقف است یک فضای کاری حداقل بطول ۱۸۰ سانتی متر ایجاد شود . هنر حل این مساله این است که بتوان در ارتفاع کمتر و بدون صدمه زدن به فضای پشت بام این آسانسور را طراحی و نصب نمود . در توضیح مشخصات فنی آسانسورهای روملس باید گفت محل قرار گیری وزنه در سمت مجاور درب (چرخش ۹۰ درجه به دلیل جلوگیری از فرسایش سیم بکسل) و همچنین استقرار دو فلکه هرزگرد کابین در زیر کابین و یک فلکه هرزگرد روی قاب وزنه که پیاده سازی آن به وسیله سیستم تعلیق ۲:۱ انجام می شود الزامی است. در برخی طراحی های آسانسور روملس کل وزن موتور بر روی ریلهای راهنما وارد می گردد بنابراین انتخاب نوع ریل حائز اهمیت می باشد.در یک طراحی دیگر می توان موتور را در پشت ریلهای کابین مستقر نمود. همچنین تابلو فرمان آسانسور های بدون موتورخانه نیز مجاور درب توقف آخر نصب می گردد که معمولا در یک جعبه قفل شده قرار می گیرد و در زمان تعمیرات و سرویس نگهداری قفل آن توسط سرویسکار باز می شود. از جمله مزایای این آسانسورها می توان نوشت:

  • افزایش فضای ساختمان و افزایش زیبایی در طراحی بنای ساختمان
  • کاهش هزینه های بنایی ساختمان به دلیل حذف موتورخانه آسانسور
  • %۷۰ صرفه جویی در مصرف انرژی یک ساختمان
  • عدم استفاده از روغن در موتور (روغن گیربکس)
  •  حذف سیستم ترمز لنتی که عملا در بهبود حفظ محیط زیست موثر است
  • کاهش هزینه تعویض پی درپی لنت ترمز آسانسور هم یکی دیگر از مزایای آسانسورهای جدید می باشد
  • ایمنی بالاتر
  • سرویس و نگهداری آسانتر: دسترسی آسان نصاب به همه تجهیزات به دلیل در دسترس بودن همه در داخل چاه آسانسور 
  • یکپارچگی و کپسوله شدن تمامی تجهیزات آسانسور در یک چاه واحد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

[/four_fifth]